Poziom techniczny, bezpieczeństwo i widowiskowość walki Tae Kwon Do

Dla nas "piłka nożna" to football, ale dla Amerykanów to już soccer, podczas gdy ich football to dla nas rugby - a mimo to funkcjonuje wspólna nazwa "Football".

Obecnie można zaryzykować porównanie dla Tae Kwon Do: WT to soccer (piłka nożna), a football amerykański to ITF.

"ITF i WT to dwie dyscypliny sportu, które rozwijały się w podobnym czasie i mają ze sobą wiele wspólnego (nazwę, pochodzenie) i często przez to są ze sobą mylone. W rzeczywistości są to dwie różne aktywności, które ostatecznie przybrały inny kształt i pomiędzy którymi istnieje wiele różnic: od zasad rozgrywania pojedynku zaczynając, a na stroju zawodników kończąc.

Obie dyscypliny wywodzą się z koreańskich sztuk walki, a ich wspólną cechą jest wykorzystywanie kopnięć. W praktyce istnieje natomiast szereg elementów, które sprawiają, że gdyby zawodnicy na chwilę zamienili się między sobą dyscyplinami, trudno byłoby im odnaleźć się na macie."*

Co powoduje rozbieżności pomimo wspólnej nazwy? 

Odpowiedź jest prosta: przepisy! To one, oraz konsekwencja sędziów, będą miały decydujący wpływ na kształt i wizerunek walki.

Nie pomogą piłkarzowi żadne argumenty: "z piłką trzymaną w rękach biegłbym szybciej, i przecież wolno tak robić w futbolu amerykańskim". Nie wolno!... i już.

Zatem: przepisy i konsekwencja sędziów wymuszają styl walki, metody szkolenia, a także dobór zawodników i trenerów.

Zawodnicy i trenerzy (którzy zawodników kształtują), to kolejny czynnik decydujący o obrazie walki. Inteligencja, kreatywność, predyspozycje zawodnika (w kompleksowym ich rozumieniu) będą decydowały o wyszkoleniu, zakresie umiejętności i zdolności przeniesienia ich do realiów pojedynku.

Taekwon-Do ITF praktycznie nie zmieniło się na przestrzeni ostatnich 40 lat - ma charakter amatorski i komercyjny, natomiast Taekwondo WT, pędzi niczym bolid F1 - nie boi się zmian, nieustannie eksperymentuje i aby zwiększyć swoją widowiskowość, utrzymać popularność i pozostać w gronie dyscyplin Olimpijskich staje się sportem coraz bardziej profesjonalnym, ale niestety również coraz bardziej elitarnym.

MŚ WT 2025 r. 

- zwróćcie uwagę na dysproporcje wzrostowe zawodników i działaczy

Natomiast ci, którzy nie walczą 

dosłownie wznoszą się na wyżyny umiejętności technicznych i akrobatycznych.

Rozbicie trzech ustawionych pionowo desek podczas jednego wyskoku należało do klasyki WTF

(i w tej klasycznej wersji nadal jest niewykonalne dla większości adeptów)

a obecnie dodano do tej ewolucji dodatkową spiralę pomiędzy 1. a 2. kopnięciem !

(filmik pochodzi z kanału YouTube:태권크리TAEKWONCRE)

***

Tak długo jak przepisy i sędziowie ITF będą dopuszczali i punktowali ataki rękoma przypominające pływanie kraulem, to "piłkarze wybiorą wariant biegania z piłką w rękach" - szybciej i prościej.

W odniesieniu do realnej walki umiejętności zawodników ITF przewyższają zawodników WT, natomiast jeśli chodzi o umiejętności sportowe i widowiskowość, to zdecydowanie góruje w nich WT. 

Poziom wyszkolenia ma z kolei wpływ na bezpieczeństwo walki (dobrze wyszkoleni zawodnicy nie muszą nadrabiać braków siłą i agresją) i pomimo że odmianą pełnokontaktową jest WT, to jednak większe ryzyko urazu niesie start w systemie ITF - i tak będzie dopóki przepisy i sędziowie na to pozwolą...

Tę walkę wygrywa "łobuz" bez kasku, 

który ani razu nie podniósł nogi powyżej pasa (w ogóle kopnął niewiele razy), 

za to konsekwentnie "nap.....lał" rękoma.

Wczoraj, w rozmowie telefonicznej, porównałem zasób technik i taktykę walki do "szwedzkiego stołu" z którego decydenci, trenerzy i zawodnicy mogą dowolnie wybierać to, na co mają ochotę (pamiętając o zasadach łączenia potraw - np. kiszony ogórek niekoniecznie idzie w parze z miodem), i nie zawsze musi to być kotlet mielony.

Fragment tekstu ujęty w cudzysłów i oznaczony * jest parafrazą tekstu o różnicach pomiędzy futbolem amerykańskim i rugby